Business is booming.

پیامبر که علم لدنی دارد برای چه در شب معراج از جبرئیل سوال می کرد؟

0

با توجه به حقیقتِ علم غیب موهبتى و لدنّى پیامبران و امامان- از جمله حضرت رسول اکرم صلى الله علیه و آله- روشن مى‏شود که هیچ منافاتى میان آن علم و پرسش‏گرى وجود نخواهد داشت. علم رسول خدا، محصول درجه برترى وجود او است؛ از این رو چون این کمال وجودى را به موهبت الهى به دست مى‏آورد- نه در سایه پرورش و آموزش دیگران- علم و معرفت او هم از درون خودش جوشیده، از مقام ولایت و قرب او سرچشمه دارد. به این جهت علم او داراى خواص و لوازم زیر است:

  1. علم پیامبر همیشگى و مستمر است؛ این دانش پیوسته با سرچشمه غیبى خود، در ارتباط بوده، مدام قوّت مى‏پذیرد و افزایش مى‏یابد و این افزایش‏ دانش و معرفت رسول گرامى، لازمه اتصال وجودى وى به جهان غیب و ربوبیت است و از همین‏رو رسول گرامى صلى الله علیه و آله مدام مى‏فرمود: رَبِّ زِدْنِی عِلْماً[۱]؛ «پروردگارا علم مرا افزون فرما».
  1. رسول خدا صلى الله علیه و آله هر گاه بخواهد چیزى را بداند، خداوند به او مى‏آموزد؛ در واقع حضرت حق با این کار، رسول خودش را مورد حمایت و عنایت مستمر قرار مى‏دهد.
  2. علم پیامبر به دور از خطا و خلاف است‏؛ زیرا علم او چون علم حصولى نیست؛ بلکه یک علم لدنّى و شهودى است و معرفت شهودى نیز مصون از خطا و نسیان است.

در شب معراج، حضرت رسول صلى الله علیه و آله خواست بداند و خداوند با نشان دادن حقایقى، به او آموخت. حضرت با معرفت شهودى خود، آن وقایع را مشاهده کرد و با مواجهه با آنها و پرسش‏گرى از جبرئیل، علم خود را افزون ساخت و اینها هیچ یک با علم لدنّى رسول خدا- بر اساس آنکه علم پیامبر مستمر و پویا بوده نه مطلق و ایستا و دائماً در حال افزایش و قوّت است- منافات ندارد؛ زیرا افزایش کمى و کیفى، لازمه ذات علم لَدنّى است و نباید پنداشت که علم لدّنى، یعنى علمى که قابلیّت افزایش و قوت در او نیست. علاوه بر آنکه با حصول چنین رخدادى (شهود بواطن عالم هستى و وقوف به حقایق و آثار و ویژگى‏هاى آن) حضرت از علمى برخوردار شدند که براى دیگران امکان دسترسى به آن، در این حد و گستردگى و عمق وجود ندارد.

________________
پی نوشت:
[۱] طه( ۲۰)، آیه ۱۱۴.